المپیک به یک مدل تجاری جدید نیاز دارد

بازی های المپیک تابستانی 2016 در میان نگرانی های زیست محیطی و بهداشتی از ویروس Zika گرفته تا آبهای رقابت آلوده در ریو دوژانیرو افتتاح می شود. برزیل که در سال 2014 میزبان جام جهانی بود ، از رکود عمیق و یک بحران سیاسی رنج می برد. در حالی که کمیته بین المللی المپیک میراث اقتصادی شهرها را میزبان می کند ، چالش عملیاتی عظیم اجرای یک رویداد بزرگ ، فشارهای لجستیکی ، امنیتی و مالی شدید ایجاد می کند. برای ایده هایی در مورد چگونگی بهبود المپیک آینده ، من با کریس دمپسی ، عضو موسس گروهی که پیشنهاد بوستون را برای بازی های تابستانی 2024 شکست داد ، صحبت کردم. مشاور پیشین Bain & Company استدلال می کند که هزینه های مکرر بیش از حد و مکانهای ماتبال ، نیاز به المپیک برای تغییر مدل تجاری خود را برجسته می کند.

HBR: در اواخر دهه 1800 ، پیر دی کوبرتین فرانسوی توسط کاوش های باستان شناسی در المپیا در یونان شیفته شد. او این ایده را برای احیای روح آن مسابقات باستانی و آوردن آنها به عصر مدرن می گیرد. اولین المپیک مدرن در سال 1896 در یونان برگزار می شود. مدل تجاری Coubertin چه بود؟

دمپسی: الگوی تجاری وی واقعاً براساس نمایشگاه جهان ، اختراع دیگر قرن نوزدهم بود. ایده این بود که طیف گسترده ای از مردم این وقایع را تجربه کنند ، شما واقعاً مجبور بودید آنها را به شهرهای مختلف و قاره های مختلف منتقل کنید. اگر سال به سال آنها را در یک مکان داشته باشید ، این امر نیاز به هفته های بالقوه سفر با قایق برای اکثر مردم دارد. بنابراین پیر دی کربرتین گفت که المپیک باید مانند نمایشگاه جهان حرکت کند.

او یک جنبش را آغاز کرد و به ایجاد آنچه اکنون یک رویداد مگا چند میلیارد دلاری و یک برند بین المللی باورنکردنی است ، کمک کرد. الگوی کسب و کار برای آن موفقیت چقدر مسئولیت داشت؟

شما باید به پیر دی کوبرتین اعتبار خود را برای جسارت دیدگاه خود و آنچه که او توانست به آن برسد ، بدهید. اما حتی در اولین المپیک شما همان نوع هزینه های بیش از حد و ساخت و ساز را که امروز می بینید ، دیدید. در سال 1896 آتن بیش از حد عمده داشت. پادشاه یونان از پیر دی کوبرتین خواست تا هر چهار سال یکبار آنها را در آتن نگه دارد. آنها قبلاً زیرساخت ها را ساخته بودند. اما کبرتین به مدل چرخش متعهد بود. سرانجام بازی ها به چیزی تبدیل شدند که شهرها شروع به رقابت کردند. آنها واقعاً می خواستند این فرصت را به سایر نقاط جهان نشان دهند و نشان دهند که آنها نیز می توانند میزبان چنین یک رویداد بین المللی در مقیاس بزرگ باشند.

مدل کسب و کار ، از بسیاری جهات ، یک مدل حق رای دادن است. کمیته بین المللی المپیک یک سازمان نسبتاً کوچک است. آنچه انجام می دهد ، به طور مؤثر ، فروش حقوق به احزاب مختلف است: حقوق میزبانی ، پخش و حمایت از بازی ها. برای موفقیت این مدل ، باید در هر یک از این مناطق تقاضا داشته باشد. تقاضای زیادی از طرف حمایت مالی و در سمت تلویزیون وجود دارد. شما در مورد اینکه آیا واقعاً ارزش آن را دارد ، سؤالاتی را از طرف شهر میزبان مشاهده می کنید.

در سال 2014 شما هیچ المپیک بوستون را برای مبارزه با پیشنهاد بوستون برای میزبانی بازی های تابستانی 2024 نشان دادید. در طی یک سال ، به عنوان حمایت عمومی از بین می رود ، هواداران پیشنهاد خود را پس گرفتند. کمیته المپیک ایالات متحده به جای آن لس آنجلس را به عنوان شهر میزبان کاندیدای این کشور تبدیل کرد. قوی ترین استدلال شما در شکست پیشنهاد بوستون چیست؟

مهمترین استدلال در طرف ما پیرامون الزام IOC به ضمانت مالیات دهندگان بود.ioC به یک قرارداد امضا شده نیاز دارد که باعث می شود شهر میزبان و مالیات دهندگان آن مسئول غلبه بر هزینه باشند. مشوق ها فقط برای IOC تراز نشده اند تا وقتی که این برگه را انتخاب نمی کند ، یک برنامه از نظر اجتماعی ، زیست محیطی و اجتماعی را انتخاب کند. من فکر می کنم بوستونی ها دیدند که هزینه ها و خطرات بسیار زیاد از مزایا است.

شما معتقدید که مدل کسب و کار المپیک منسوخ شده است. چطور؟

هنگامی که کوبرتین بازی ها را در سال 1896 راه اندازی کرد ، او نمی توانست از دنیایی با تلویزیون ، اینترنت و سفرهای هوایی بین قاره ای تصور کند. همه این موارد دنیای ما را کاهش داده و تجربه المپیک ، حضوری یا در اتاق نشیمن شما را آسانتر کرده است. در دنیای امروز شما هرگز المپیک را همانطور که Coubertin در سال 1896 انجام داد ، شروع نکرده اید. ما در حالی که جهان از آن عبور کرده است ، به آن مدل قرن نوزدهم چسبیده ایم. متأسفانه ، افرادی که هزینه های آن تصمیم را تحمل می کنند IOC نیستند - آنها ساکنان شهر میزبان هستند. به همین دلیل است که ما با ریو مسائل زیادی را می بینیم. مردم آنجا می فهمند که این نمونه ای از منابع عظیم است که به کارهای اشتباه می روند.

شما به دانشکده بازرگانی هاروارد رفتید. شما یک مشاور سابق در شرکت Bain & Company هستید. کلاه مشاور خود را قرار دهید. اگر کمیته بین المللی المپیک شما را استخدام کرد تا یک مدل تجاری جدید برای المپیک ارائه دهید ، به آنها چه می گویید؟

IOC باید یک مکان دائمی یا شاید تعداد کمی از مکان های نیمه کار برای میزبانی بازی های تابستان و زمستانی پیدا کند. انجام این کار هنوز هم به IOC اجازه می دهد تا به همان اندازه که امروز انجام می شود ، درآمد کسب کند و با هزینه بسیار کمتری برای میزبان ها. در حقیقت ، این تغییر می تواند برند المپیک را تقویت کند و به بسیاری از داستانهای منفی که در ریو و پکن و سوچی شنیده ایم ، کمک کند.

IOC خود را از یک تجارت حق رای دادن ، به خودی خود تبدیل می کند و مسئولیت اجرای بازی ها را به عهده می گیرد. این یک جهش جسورانه برای IOC خواهد بود ، که در نهایت منجر به نتیجه بسیار بهتری نه تنها برای IOC بلکه برای ذینفعان آن نیز می شود.

یک مکان دائمی هنوز هم همان مقیاس تماشای را به شما می دهد. همه ورزشکاران برای مراسم افتتاح و بسته شدن در یک مکان قرار می گیرند. اما ما هر بار توانایی درخشش توجه خود را در یک شهر مختلف جهان از دست می دهیم.

آنچه IOC به بهترین وجه انجام می دهد و جایی که بیشترین ارزش را ایجاد می کند ، ایجاد محتوای واقعاً قانع کننده ای است که مردم در سراسر جهان می خواهند مصرف کنند. و من نمی توانم به این دلیل فکر کنم که چرا نمی توانید این کار را در یک مکان دائمی انجام دهید. شما می توانید با تکرار این فعالیت ها به طور مرتب از منحنی تجربه صعود کنید. این یکی از مهمترین چالش های مدل المپیک امروز است: شما از یک شهر می خواهید که میزبان بزرگترین ، عجیب ترین و پیچیده ترین رویداد جهان باشد ، اما این کار را فقط یک بار انجام دهید.

در مورد آن ذینفعان پخش شده در یک منطقه زمانی در طرف مقابل کره زمین؟

این احتمالاً سخت ترین مسئله است. پخش کنندگان تلویزیون می خواهند هرچه بسیاری از رویدادهای زنده در ساعات ابتدایی خود اتفاق بیفتند. شما برنده و بازنده خواهید داشت. به طور کلی ، من لزوماً ارزش کلی ذینفعان پخش را نمی بینم.

در مورد مدل جایگزین دیگر شما چطور؟تعداد کمی از مکان های توزیع شده شاید به ذینفعان رسانه پخش کمک کند. اما شما این عینک را از داشتن همه ورزشکاران در همان مکان از دست داده اید. این امر بسیاری از بار عملیاتی و مالی را توزیع می کند ، اما همچنین بخش عمده ای از مقیاس را پخش می کند.

شما در بحث المپیک در بوستون چیزهای زیادی شنیدید ، که جادوی خاصی وجود دارد که همه آن ورزشکاران و بازدید کنندگان را به یک منطقه پنج مایل مربع گرد هم آورید. از طرف دیگر ، 99. 9 ٪ از افرادی که با المپیک درگیر می شوند این کار را روی یک صفحه انجام می دهند و در سراسر جهان توزیع می شوند. آنها می خواهند تجربه مشابهی داشته باشند ، خواه همه این ورزشکاران در یک مکان باشند یا نه. من فکر می کنم شما می توانید راه هایی برای کار کردن آن پیدا کنید و هنوز هم آن جادو را بدون تمام هزینه ها و اشکالاتی از داشتن همه آنها در یک مکان حفظ کنید.

در سال 2014 ، IOC مجموعه ای از اصلاحات به نام المپیک Agenda 2020 را به تصویب رساند. هدف اعلام شده این است که میزبانی المپیک برای شهرها کاربردی تر و مقرون به صرفه تر شود. براساس این طرح ، IOC از استفاده از مکانهای موقت و موجود پشتیبانی می کند که هزینه کمتری نیز خواهد داشت. آیا مدل تجاری موجود می تواند با برخی تغییرات کار کند؟

IOC این ادعا را قبل از آن مطرح کرده است که این مسئله را درک می کند و در حال اصلاح است ، اما در واقع تمایل به پایبندی به آن وعده ها را نشان نداده است. همانطور که من در مورد مدل کسب و کار فکر می کنم ، محتمل ترین نتیجه این است که IOC به انجام آنچه انجام می دهد ادامه خواهد داد. و این امیدوار خواهد بود که برخی از شهرها هر چند سال یکبار به دلیل قول درخشان بودن در صحنه جهانی ، این خطر را به همراه داشته باشند. اوضاع همچنان با نتایج ناگوار برای ساکنان و مالیات دهندگان در آن شهرهای میزبان ادامه خواهد یافت. من دوست دارم بگویم که من تغییر در راه را می بینم ، اما هیچ کاری وجود ندارد که IOC تا به امروز انجام داده باشد که به من اطمینان می دهد که واقعاً اصلاح شده است.

آیا قرار است المپیک ریو را تماشا کنید؟

من 10 ساله بودم که تیم رویایی در بارسلونا بازی می کرد ، بنابراین من همیشه طرفدار بسکتبال ایالات متحده بوده ام.[گروه] هیچ المپیک بوستون با ورزشکاران یا دستاوردهای فوق العاده یا آرمانهای المپیک مخالف نبود. مسئله ما همیشه با سازمان دهندگان و روند ناقص IOC بود. خوشبختانه ، من می توانم آن دو ایده را از هم جدا کنم و از وقایع لذت ببرم.